Activiteiten & Actueel

Terugblik Dagreis Noordoostpolder


Door Elly Meijnders, foto’s Will Roeffen

Het “Woud van ongenade” en zo meer in de Noordoostpolder.

Met een volle bus gingen we op 16 juni met Groei en Bloei naar de Noordoostpolder. Gastvrouw en begeleiding Josine van Deurzen. Een flink eind rijden en wij waren vol verwachting.

Tuinen van Lipkje Schat.
Bij de eerste tuin werden wij verwelkomd door Lipkje Schat van de gelijknamige tuin in Bant. Zij vertelt dat zij met tuinieren begonnen is toen zij de tuin van haar schoonmoeder werd geacht te onderhouden. Eigenlijk had zij in eerste instantie geen belangstelling voor tuinieren, maar van lieverlee kreeg zij de smaak te pakken door boeken te lezen.
Ze noemde het boek van Elizabeth de Lestrieux, tja daar kun je niet omheen.
Ze begon planten te verzamelen en kreeg van mensen om haar heen stekken van de gebruikelijke woekeraars. Toen zij hier kwam wonen en zei dat zij een bloementuin wilde aanleggen, merkte haar schoonvader, boer in hart en nieren, verontwaardigd op dat zo’n tuin niets op bracht. “Ik doe het toch”, vond Lipkje.
Zij legde een vijver aan en pakte steeds weer een stuk tuin op en zette er een haag omheen. “Wij hebben hier zware kleigrond, dat is heus niet zo makkelijk. Wel een voordeel is dat het lang vochtig blijft”, vertelt Lipkje.

Tulpenroute
Zij werd ook aangestoken door de hier zo populaire Tulpenroute en ging aan de slag met kleurenschema’s. Van lieverlee ging zij over op tulpen en dit jaar heeft zij 85.000 bloembollen geplant. “Dan krijg je natuurlijk daarna kale plekken, maar daar zet ik eenjarigen bovenop. Zes tot zeven jaar geleden zijn wij met ons bedrijf gestopt en nu helpt mijn man ook mee”, lacht Lipkje.

Bevestiging
Bij het rondlopen krijgen wij bevestiging van haar verhaal. De tuinen, gescheiden door beuken- en ligusterhagen, hebben ieder een eigen karakter en kleuren opbouw. Ondanks die eigen karakters vormen de tuinen van Lipkje Schat een harmonieus geheel.

Met leuke doorkijkjes wordt de weidsheid van de polders getoond. Ik vind het zeer afwisselend, vertel ik Josine. “Volop variatie”, beaamt Josine. En zeer verzorgd met heel veel potten.

Pegasushof.
Wij gaan door naar de Pegasushof. De tuinen die wij vandaag bezoeken blijken volgens een folder te horen bij een rondje “Tuinieren in Flevoland”. Wij worden ontvangen door Jan Giesen die samen met partner Elly Quartel de strakke borders onderhoudt. “Wij hebben gewoon een schets op schaal gebruikt en de tuinen met touwtjes uitgezet. Elly wilde een heel strakke tuin. Ik was toen nog boer maar kreeg er steeds meer aardigheid in.
Vanaf 2000 hebben wij de hagen gezet, in 2010 5000 tulpen op kleur de grond ingedaan. Elk jaar komen er 5000 bollen bij met een dikke laag compost er bovenop.
Nu worden wij ook een jaartje ouder en komen, nadat de tulpen zijn uitgebloeid, de vaste planten er tussen door. De beelden die u dadelijk gaat zien zijn van Marjolein de Bruin”, aldus Jan.

Onderbegroeiing
Zelden zo’n verzorgde, nette tuin gezien, een plaatje gewoon. De onder beplanting van verschillende soorten varens, schaduwplanten als helleborus en bergenia geeft veel rust en het kleurenpalet van de borders is adembenemend. Wij krijgen een even zeer verzorgde lunch in de serre aangeboden en genieten daar allemaal van.

Goldhoorn Gardens.
Voor diegenen die de afstand kunnen lopen, is er de mogelijkheid van een lekkere, wat winderige wandeling in de polder van de ene naar de andere tuin. De anderen gaan met de bus. Het blijkt dat de gastvrouw van de Goldhoorn Gardens zelf inspiratie aan het opdoen is bij een tuinenreis in Engeland.
Twee vriendinnen nemen de honneurs waar, maar kunnen geen toelichting geven. Wij gaan dus zelf op avontuur.

In deze tuin krijg je een impressie van de aangename harmonie, die er in deze natuurlijke tuin heerst tussen een uitgekiend ontwerp en met zorg gekozen bloem, bladvormen en grote groepen beplanting. De tuin ligt in een heel weids landschap.

high tea
Door het struinen door deze tuin is de lunch wat weggeëbd en mogen wij aan de high tea na een bezoek aan het winkeltje. Ook weer zeer verzorgd en erg lekker.

Stekkentuin.
Weer in de bus en op naar de Stekkentuin. Gastvrouw Wies Voesten is zeer goed van de tongriem gesneden en kan boeiend vertellen. Zo vertelt zij dat het gebied in de jaren 40/50 is ingepolderd. Er is een Rotterdamse hoek, waar puin uit de oorlog vanuit Rotterdam is gestort. “Toen was de polder droog en wij kregen allemaal onkruid”, aldus Wies. “De polders en de straten zijn daar allemaal naar vernoemd. Er is alleen geen Zevenblad polder”, grapt zij. “Wij hadden hier veel onderduikers. 
  

Wij hebben hier het “Woud van ongenade” en ook een Weg van ongenade, slaat allemaal op het oorlogsverleden. Als pionier was het hier hard werken. De polder kan drijfnat zijn, dan moeten er grote sleuven gegraven worden. Na de watersnoodramp kregen wij hier ook Zeeuwen”.

Vormen
Wies vertelt dat zij van de speelse ronde vormen is. Dat stuitte eerst op wat weerstand omdat de polder nu eenmaal recht en strak is. Zij heeft toch doorgezet en vertelt haar prioriteiten: “De tuin blinkt bij mij in de zomer, het huis blinkt bij mij in de winter”. Wij mogen een drankje en een lekker hapje en ondertussen steekt haar man de spade vele malen in de grond voor stekken voor de plantjes liefhebbers. De opslagruimte onderin de bus komt weer vol te staan met aanwinsten voor eigen tuin.

Tulpenroute
De bezochte tuinen maken deel uit van de Tulpenroute die ieder voorjaar in de Noordoostpolder plaatsvindt. Deze route is door National Geographic uitgeroepen tot één van ’s werelds mooiste autoroutes.

 

 

meer
 
13
Dec
Westlandse buitenplaatsen van weleer
06
Dec
De kracht van kruiden - Blik op de tuin no. 879